Muxia, Nosa Señora da Barca

Na het einde van de wereld besloot ik om alvast een stuk richting Muxia te wandelen. Muxia is mijn eindpunt van mijn meeste camino’s en volgens de gastheer van mijn herberg in Muxia ook het enige echte eindpunt van de camino’s, historisch gezien. Hier kreeg ik ook weer mijn Compostella en kan ik met een gerust hart weer terug naar Holland. Met drie compostellas moeten mijn zonden voorlopig voor een tijdje weer zijn vergeven. Het duurde toch iets langer voor ik een geschikt plekje had gevonden voor mijn tent. Ik zag op mijn gps dat ik ergens dichtbij de zee zou komen. Ik wilde ook met het uitzicht op de zee en de ondergaande zon mijn tentje opslaan. Even afwijken van de camino en daar was een fantastisch plekje onder 3 bomen en het uitzicht, net voor het plaatsje Buxán. Wat een stilte weer en ik begon het steeds leuker te vinden om op deze manier te overnachten in de natuur. Ik had in finisterre wat inkopen gedaan en genoot van drie kleine pakjes witte wijn, pan en de ensalada tuna. Wat een mooie avond!!!

De volgende ochtend begon de dag zonnig op deze 21e juni. Ik had nog maar 20km te gaan met een klimmetje net voor Muxia. De typische horreos (mais schuurtjes) vergezelde mij weer. Ik merkte jammer genoeg dat de kustlijn de laatste 2 jaar volledig verminkt is door opnieuw die verschrikkelijke windmolens. Ongelooflijk dat het geoorloofd is, en een aantal linkse politici hebben haar zakken aardig gevuld. Enfin, vooral naar de zee blijven kijken en niet achter je 🙂 Vlak voor Muxia loop ik altijd even naar mijn strandje waar ik 4 jaar geleden gekampeerd heb. De duinen waren aardig weggeslagen door de stormen in het voorjaar. Maar het blijft een bijzondere plek. Na een korte rustpauze liep ik Muxia in. Eerst even snel nog een menu del dia met vis en dan inchecken in de herberg. Het weer sloeg zodanig om dat ik besloot niet naar de rotsen te gaan en te wachten op de volgende morgen met de zon. En dat was een hele goede beslissing.

‘s Avonds nog even een paar barretjes in maar door mijn afwijkende overnachtingsplekken en afstanden was ik een aantal bekende pelgrims kwijtgeraakt. Dus wat zitten kletsen met nieuwe. Tja maandagmiddag om 12 uur vertrokken in Santiago en donderdagmiddag om 14 uur, 120km verder, gearriveerd in Muxia. De volgende ochtend scheen de zon en liep ik bijna alleen naar de rotsen en naar het kerkje nosa señora da barca. Mooi licht voor kleurrijke foto’s en ik had geluk want de deuren van het kerkje waren open. De gerestaureerde kerk want een paar jaar geleden is het deels afgebrand na de blikseminslag. Het verhaal gaat dat Maria in een stenen boot op zoek is gegaan naar Jacobus (Santiago) maar de boot sloeg op de rotsen van Muxia (het land van de monniken) kapot. Een rots zou de kiel moeten voorstellen. Na dit mooie afsluitende meditatieve moment en de gedachte aan Jamilla die in verwachting is, genoot ik nog even na op het strandje van Muxia. ‘s Middags met de bus terug naar Santiago de Compostela om daar savonds de pelgrimsmis bij te wonen en misschien Henny en Paul te ontmoeten. Dan de herberg in en de volgende ochtend met de trein naar Estela om daar even wat te wassen en af te kicken van het iedere dag wandelen. Daarna echt vakantie op de strandjes van Torre de la Mora vlakbij Tarragona.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s