Cruz del Ferro

De weg naar Astorga begint met een lang stuk van 8km over asfalt en is niet zo interessant. Maar gelukkig scheen de zon achter mij en nu was ik letterlijk langzamer dan mijn schaduw. Mijn eerste koffiestop was in Hopital de Orbigo. Een stadje met een hele mooie middeleeuwse brug waarover je het dorpje binnenloopt. Aan het einde met Jorien op het terras café con leche gedronken en langzaam stroomde het terras vol met zicht op de vele pelgrims over de brug. Astorga met de kathedraal en het palacio van Gaudi zie je al vanaf de laatste heuvel. Ik besloot om hier te slapen in verband met de vele voorspelde regen en morgen door te gaan naar Foncebadon. Inchecken in de herberg San Javier vlak bij de kathedraal op het laatste bed onder het dakraam. Nog even naar het stadje voor een menu del día. En iedereen lag vroeg te slapen. Morgen een grijze dag met veel regen naar Foncebadon naar de 1400m en 2 km voor de Cruz del Ferro.

Die volgende ochtend begon grijs en het zou tot de avond duren voor ik wat blauwe luchten zag. Tot 5km voor Foncebadon zou het droog blijven maar toen zette iemand de sluizen open. Doorlopen in deze regen was het beste naar de populaire herberg Monte Irago. De vorige keer was Andrea de laatste die hier een bed had en ik op zoek moest naar een ander bed. Maar dat was nu niet het geval. Bed vinden, douchen en de schoenen en sokken laten drogen. Een vast ritueel. En met een leuk groepje aan de eettafel wachten op de vega-paëlla. De regels zijn hier niet zo vast dus om 23 uur slapen.

De volgende ochtend eerst de zon en 10 minuten later volkomen in de mist. Zo begon ik ook na een heerlijk ontbijt die dag na de Cruz del Ferro. Het mag een wonder heten dat precies toen ik bij de Cruz del Ferro aankwam de mist optrok en de zon ging schijnen. Vanaf dat moment is het zonnig gebleven. Mixed emotions zijn er als je er aan komt. Voor velen is het een belangrijk moment op de camino. Hier wordt meestal een herinnering of een steen(tje) neergelegd die de pelgrims met zich hebben meegedragen. De teksten zijn ontroerend. Een last valt als het goed is van je af en lichtvoetiger begin ik aan de afdaling. Een lange zware afdaling naar Molinaseca, 8 km voor Ponferrada en het kasteel van de Templarios.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s