Camino Vadiniense / Frances

Vanaf San Vicente de la Barquera tot aan Santo Toribio liep ik op de camino Lebaniego. Vanaf Santo Toribio de Camino, maar beter, Ruta Vadiniense. De bordjes geven dit ook aan. Zoals algemeen bekend is, is het niet precies bekend hoe de pelgrims naar Santiago liepen. Behalve zoals vermeld in de calixtinus codex uit de 12e eeuw. In de voorlaatste decennia werd het voornamelijk een juridisch gevecht over gedocumenteerde wegen en de commerciële insteek. Je zal maar een herberg of bar runnen en de weg wordt ineens verlegd, het gebeurd. Goud zijn de boekjes uit de jaren zeventig die de eerste wegen beschreven. Maar toch mijn ruta Vadiniense over enigszins vreemde wegen is een hele mooie. Stil en vol met natuur, sommige monumenten en Romeinse wegen. En ik ben er van overtuigd dat de pelgrims uit de 8e tot en met 12e eeuw voornamelijk de Romeinse wegen volgden.

De weg van Cistierna naar Gradefes liep voornamelijk door het dal van de rio Esla en door volkomen verlaten pueblos. Het pad was omringd door brem en andere mooie planten. Maar ik ben meer van de bochten en de verrassingen erachter en dan voornamelijk opwaarts. Tussen de spetters door bereikte ik eerst het middeleeuws klooster van de cisterziëners zusters, natuurlijk volkomen verlaten in de middag, en de eerste van de twee cafés in het dorp. In het eerste café kreeg ik een heerlijke vino blanco met 3 tapas. Hoppa en dus nog één. Even afrekenen, ‘dat is dan 3 euro’ en ik mocht geen fooi geven. La llave por el albergue kon ik ophalen in de andere herberg. Ook gezellig druk met oude mannetjes en toen naar de albergue aan het einde van het dorp. Weer alleen en een slaapkamer met 2 bedden, gedeelde douche met niemand anders, keuken, huiskamer met heerlijke jaren zeventig muziek en een balkon op de eerste verdieping met uitzicht!!! Enne vijf euries. Ik vraag me steeds weer af of we in Nederland de weg kwijt zijn met 5 tot 6 euro voor een simpel niets voorstellend wijntje op het terras. En de Hollander betaald het gewoon, de Chinezen verpesten de toeristenmarkt al, maar de oude rijke west-europeanen gaan daarin meer en meer vrolijk mee. Enfin dan is het voor mij dubbel genieten in noordwest Spanje. Na een heerlijke zoveelste rustige nacht, bereik ik morgen de Camino Frances. That is ‘different koek’.

Inmiddels al weer 2 nachten verder en Leon gepasseerd. Zowel voor als na Leon is de weg recht en enigzins voorspelbaar. Naar Hospital de Obrigo neem ik de variant in plaats van 30km langs de N120 het binnenland in. En na mijn menu del dia liep ik na 15.00 uur zowaar bijna alleen naar Villar de Mazarife. Leon is echt de moeite waard, het oude centrum met de tapasrestaurants, de kathedraal en het museum casa botines van Gaudi. Ik was er al 3x eerder geweest en het was nog vroeg. Dus lekker doorgewandeld door de mooie natuur en de stilte van de namiddag. In Villar de Mazarife werd ik verrast door een hele leuke herberg met een mix van jong en oud. En een klein eigen restaurant met kamers van 2, 4 en 6 bedden voor 9 euro. Ik sliep met Jorien uit Nederland, Marjolijn uit Australië en Norbert uit Duitsland op de kamer. De volgende ochtend naar mijn geliefde Astorga met weer een Romeins verleden. Dan ga ik weer de heuvels in vanaf 900m naar de 1300m in O’Cebreiro. Maar eerst nog de Cruz del Ferro en Ponferrada met het kasteel van de Templarios.

Advertisements

2 thoughts on “Camino Vadiniense / Frances

  1. Heerlijk relaas weer Niek. Prachtig, dat Gaudi museum. Waar kwam je good old Freud tegen. Leuk die diversiteit en nu nog goed te doen, lijkt me! Liefs

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s